بووینگ 777

هواپیمای بوئینگ 777 یکی از مدلهای مسافربری دور پرواز دو موتوره غول پیکر ساخته شده توسط کارخانه Boeing است. این مدل توانایی حمل 305 تا 550 مسافر را در مسافت 5600 تا 8870 مایل را دارد. تاریخچه: در دهه 1970 مدلهای جدیدی را به منظور جایگزینی مدلهای گذشته طراحی نمود. این مدلهای جدید شامل مدل 757 برای جایگزینی 727، مدل دو موتوره 767 برای رقابت با Airbus A300 مدل 777 برای رقابت با DC-10 و Lockheed Tristor. مدل 777 ، هواپیمای جدید 3 موتوره بود که طرحی همانند 767 داشت و فقط شکل بالها تغییر کرده بودند و در دو نوع transcontinental با قابلیت حمل 175 مسافر تا مسافت 5000 کیلومتر و international با قابلیت حمل همان تعداد مسافر تا مسافت 8000 کیلومتر ساخته شد. بعد از راه اندازی مدلهای دو موتوره ساخت مدل 777 3 موتوره کنار گذاشته شد. موفقیت در ساخت مدلهای 757 و 767 با همان طراحی مدلهای 3 موتوره ولی با استفاده از 2 موتور برای ایجاد نیروی محرک، کارخانه بوئینگ را به ساخت این مدلها بیش از پیش ترغیب کرد. طرح اولیه شرکت Boeing فقط شامل بزرگترکردن و افزایش ظرفیت مدل 767 بود که نتیجه آن طراحی مدل 767-x بود. این مدل جدید در واقع همان 767 بود با این تفاوت که بدنه و بالها بزرگتر بودند و ظرفیت حمل 340 مسافر را تا مسافت 7300 مایل دارا بود. شرکت Boeing به دنبال مدلی شبیه 747 با تمام توانایی های 767 بود که حاصل این تلاشها طراحی مدلی کاملاً جدید یعنی مدل 777 دوموتوره بود. مشخصات تکنولوژیک: برای ارضاء احتیاجات و تقاضاهای خطوط هوایی ، تکنولوژیهای تازه باید توسط Boeing به کار گرفته می شد. مشخصات تکنولوژیک مانند: - صفحه نمایش LCD در اتاقک خلبان. - سیستم کنترل پرواز دیجیتال fly-by-wire. - سیستم اویونیک نرم افزاری. - شبکه اویونیک fiber-optic. - موتورهای غول پیکر توربو با ضریب اطمینان بالا برای مسافتهای دور. مدل 777 اولین بار در 14 ژوئن 1994 پرواز آزمایشی خود را انجام داد. Boeing اولین نمونهETOPS (پرواز در مسیرهای طولانی بوسیله هواپیمای دو موتوره) را با مدل 777 به مدت 180 دقیقه ارائه نمود. اداره هواپیماهای ایالات متحده در 30 ماه می سال 1995 جایزه ای را برای ارائه ETOPS به مدت 180 دقیقه به مدل pw4074 777-2005 اهدا نمود. مدلهای مختلف: سری 200-777: اولین هواپیمای 777 ساخته شده توسط Boeing در ماه می 1995 به شرکت United Airlines تحویل داده شد. این مدل با توانایی حمل وزن حداکثر (MTOW) یعنی 247 تن و توانایی طی مسافت بین 3780 تا 5150 مایل را داراست. نیروی مدل 200-777 بوسیله 2 موتور (Pratt & Whitney PW4074 turbofans) 74000LB یا (General Elective GE90-75BS)75000LB یا (Rolls Royce Trent 875S) 75000Lb تامین می شود. سری 700-200er این مدل ظرفیت سوخت بیشتر و توانایی طی مسافت دورتری را داراست و قادر به حمل 286 تن در مسافت 6000 تا 7700 مایل است. اولین هواپیمای مدل 777-200ER در فوریه 1997 به هواپیمایی British Airways تحویل گردد. در 2 آپریل 1997 یک فروند 777-200ER متعلق به هواپیمایی مالزی، رکورد دورترین پرواز بدون توقف را با پرواز از Seattle تا کوالالامپور یعنی در مسافت 20/20044 کیلومتر طی 21 ساعت و 23 دقیقه بدست آورد. سری 777-200LR طبق ادعای شرکت Boeing این مدل دورپروازترین مدل مسافربری با توانایی پرواز 18 ساعته بدون توقف می باشد. این رکورد با به کارگیری دو موتور GE90-110B1turbofans110000Lb و با استفاده از ذخایر کمکی سوخت در قسمت بار هواپیما مقدور خواهد بود.
این تصویر تغییر اندازه یافته است برای دیدن اندازه واقعی اینجا کلیک کنید. اندازه واقعی تصویر حجم 800x547 و پهنای 56KB.سری 300-777 این مدل به عنوان جایگزینی برای مدل 100-747 و 200 طراحی شده است. در مقایسه با مدلهای 747 قدیمی، 777 از ظرفیت حمل مسافر و طی مسافت بیشتری برخوردار است، در حالی که یک سوم کمتر سوخت مصرف می کند و هزینه نگهداری این مدل 40 درصد کمتر از 747 است. این مدل ظرفیت حمل 550 مسافر را داراست و 13 تن سنگین تر از مدل 200-777 است. در مدل 300 دوربینهای مانور زمینی روی بالهای افقی نصب شده که به خلبان در زمان نشست و برخاست کمک می کند. این مدل نیز جایزة ETOPS را همزمان در 4می 1998 از FAA و JAA دریافت کرد و در همان ماه بوسیله Cathay Pacific در خطوط هوایی به خدمت گرفته شد. نیروی محرکه این مدل بوسیله دو موتور (Pratt & Whitney PW4090)Lb یا (PW-4098S)98000Lb یا (RollsRoyce Trent 8925)92000Lb تامین می شود.
این تصویر تغییر اندازه یافته است برای دیدن اندازه واقعی اینجا کلیک کنید. اندازه واقعی تصویر حجم 800x600 و پهنای 83KB.[b]سری 777-300ER:[/b این مدل قدرتمند و دور پرواز جدید به منظور جایگزینی 400-747 طراحی شده. در این مدل بدنه قویتر، ظرفیت سوخت بالاتر همراه با موتورهای بسیار قدرتمند General Electric به کار گرفته شده و توانایی حمل 365 مسافر در مسافت 7250 مایل را داراست. برنامه ساخت مدل 777-300ER توسط Air France راه اندازی شد. [img]http://www.cao.ir/photo/10%20copy.jpg[/img مشخصات کلی: سرعت حرکت در حالت افقی: 84/0 ماخ(550مایل در ساعت در ارتفاع 35000پایی) متوسط طول بال: 199پا و 11 اینچ طول بدنه: 209پا در مدل 200،242پا و 4اینچ در مدل 300. نکاتی در مورد Boeing777: - مدل 777 بعد از 747-400 بزرگترین هواپیمای مسافری جهان است. مدل 777-300ER از 747-100 سنگین تر است و توانایی حمل بار حداکثر (MTOW) معادل 750000 پوند را داراست. - چرخها و قسمت تحتانی مدل 777 بزرگترین نمونه استفاده شده در مدلهای مسافربری است. - مدل 777-300ER در پرواز آزمایشی با به کارگیری فقط یک موتور به مدت 6 ساعت و 29 دقیقه برفراز اقیانوس آرام پرواز کرد.(بر اساس قوانین جدید ،پرواز به مدت 3 ساعت یعنی 180دقیقه با یک موتور برای گرفتن گواهینامه ETPOS کفایت می کند.) - موتورهای GE90 که بر روی بعضی مدلهای 777 نصب شده است ارتفاعی بیش از بدنه مدل 737 دارند و کتاب رکوردهای جهانی ،موتورهای GE90-115B محرک مدلهای 300ER و 200LR را با قدرت 127900 lbs به عنوان قوی ترین موتورهای محرک هواپیماهای مسافربری در جهان معرفی نموده است. منبع:سایت هواپیمایی ایرن

توپولوف

توپولوف 204 هواپیمایی دو موتوره با برد متوسط است و با هدف جایگزینی توپولف-154 طراحی شده است. ایده اولیه برای تولید و ساخت این هواپیما در سال 1983 شکل گرفت و اولین پرواز این هواپیما در سال 1989 انجام گرفت. دومین نمونه از این هواپیما که دارای موتورهای آربی-553-211 بود در 14 اوت 1992 پرواز کرد. تولید سری اصلی توپولوف 204 در کارخانجات آویاستر در سال 1990 و در مجموعه صنعتی کاپو در سال 1994 آغاز گردید. در 12 ژانویه 1995 گواهینامه صلاحیت پروازی کشور روسیه به این هواپیما که در ابتدا به عنوان هواپیمای باربری مورد استفاده قرار می‌گرفت، اعطا شد. اولین پرواز این هواپیما به عنوان هواپیمای مسافربری هم توسط خطوط هوایی ونوکوفو در 23 فوریه 1993 انجام گرفت. سه ویژگی مهم و برجسته­ای که طراحان این هواپیما بر آن تاکید دارند عبارتند از ارتفاع کابین، مصرف سوخت و قیمت پایین هواپیما. کابین هواپیما با توجه به سفارش مشتریان به اشکال مختلف قابل ارائه است که نوع تک کلاس با 212 مسافر و دو کلاس و سه کلاس با 164 تا 193 مسافر از جمله­ی آن­هاست. اولین گواهی صلاحیت پروازی هواپیما با موتورهای پی­اس- 90 ای در سال 1994 اخذ شد و به مرور زمان با توجه به اصلاحات مختلف صورت گرفته، محدوده­ی صلاحیت­ها و مجوزهای گوناگون هواپیما توسعه و گسترش یافته است. هم­اکنون مدل 120-204 با استفاده از موتورهای رولز رویس آر بی535-211 ایی4، تمامی استانداردهای ایکائو و یورو را کسب کرده است که از جمله­ی آن­ها می­توان به الزامات کاهش صدای مندرج در فصل سوم بخش تکمیلی شانزدهم استانداردهای ایکائو نام برد. ضمن آن که اخذ استانداردهای جی­ای­ای هم در حال انجام است. از ویژگی­های مهم دیگر این هواپیما می­توان به سامانه­ی پرواز باسیم، کابین تمام دیجیتال و اصطلاحا شیشه­ای، بال­های با ایرفویل­های فوق بحرانی و الکترونیک پروازی پیشرفته­ی غربی نام برد. ضمن آن که امکان انتخاب موتورهای پیشرفته­ی غربی نیز وجود دارد. (توپولف 120-204)

انواع مختلف:

علاوه بر نوع اولیه و پایه­ی توپولف 204 به منظور ارضاء نیازمندی­های گوناگون مشتریان انواع مختلفی از این هواپیما تولید شده است. مدل204 سری100 (Tu-204-100) با موتور و الکترونیک پروازی روسی، سری 200 (TU-204) با امکان حمل سوخت بیشتر به منظور طی مسافت­های بیشتر، سری 120 (Tu-204-120) با موتورهای غربی رولزرویس آر بی535-211 ، سری 220 (Tu-204-220) با موتور غربی و حداکثر وزن بیشتر، سری 300 (Tu-204-300)بهینه شده برای حداقل مصرف سوخت و مناسب برای مسیرهای کوتاهتر - حداکثر 3500 کیلومتر- و در نهایت سری500 با ابعاد کوچکتر به عنوان رقیبی برای هواپیمای بویینگ-737 در مسافت­های کوتاهتر.

توپولوف300-204

هواپیمای توپولف-300-204 از نظر ابعاد و اندازه­ها، مدل‌های مختلف توپولف-214 کاملاً شبیه به هم هستند. فقط سری 300 کمی از دیگر مدل­ها کوتاهتر است که نتیجه­ی آن کاهش ظرفیت حمل مسافر به میزان 164 نفر است اما با وجود طول کوتاهتر، این مدل بیشترین برد را در میان دیگر انواع توپولف-204 دارد که معادل 5800 کیلومتر با ظرفیت کامل بار و مسافر است. دلیل این افزایش برد آن است که این هواپیما قادر است 3200 کیلوگرم بیشتر از سری100 و 290 کیلوگرم بیشتر از سری 200 (توپولف 214) با خود سوخت حمل کند. وزن سوخت قابل حمل سری 100، سی و دو تن است که این مقدار در مدل Tu-204-200 که هم­اکنون با نام توپولف-214 شناخته می­شود، به 35710 کیلوگرم و در سری 300 به 36000 کیلوگرم بالغ می­شود. از نظر کارایی هم همه­ی اعضای خانواده­ی 204 مشابه همند، فقط سری 200 یا همان توپولف 214 با حداکثر وزن بیشتری نسبت به بقیه قادر به برخاستن و فرود آمدن است. الباقی مدل­ها با حداکثر وزنی معادل 103 تن قادر به برخاستن از باند هستند که این مقدار برای مدل 214 حدود 110 تن است. ضمن آن که سری 300 هم با حداکثر وزن 5/107 تن قادر به برخاستن است. حداکثر وزن هنگام فرود مدل­های مختلف 204 هم 88 تن است که 214 قادر است با 5 تن وزن بیشتر یعنی 93 تن فرود آید. سرعت کروز همه­ی انواع خانواده­ی 204 بین 810 تا 850 کیلومتر در ساعت است. برد دو مدل 100-204 و 214 تقریباً یکسان است یعنی به ترتیب 4300 و 4340 کیلومتر. این مقدار برای 120-204 با وجود استفاده از موتورهای غربی رولزرویس، 4100 کیلومتر و برای 300-204 با توجه به ظرفیت حمل سوخت بیشتر، حدود 5800 کیلومتر است. طول باند مورد نیاز سری300 معادل 2500 متر است که این مقدار برای بقیه مدل­ها 2250 متر است.

فوکراف-100

فوکر اف-۱۰۰ هواپیمای جت دوموتوره مسافربر کوچکی است که شرکت فوکر از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۷ می‌ساخت. در آغاز این هواپیما توانست بازار هواپیماهای مسافربر کوچک را تسخیر کند اما با ورود بوئینگ ۷۳۷ و ایرباس آ-۳۱۸ و ایرباس آ-۳۱۹ به این بازار نتوانست به رقابت ادامه دهد و از سال ۱۹۹۷ دیگر ساخته نمی‌شود. در مجموع ۲۸۳ فروند از این هواپیما ساخته شد. ايران اير با داشتن 28 فروند فوكر 100 يكي از بزرگترين اپراتور هاي اين هواپيماست . شركت آسمان 12 فروند از اين هواپيما را در اختيار دارد.

منبع : مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Fokker 100»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در 21 ژانویه 2008).

هواپیمای بویینگ 747

هواپیمای بوئینگ 747 که از آن به عنوان جامبوجت هم نام می برند، بزرگترین هواپیمای مسافربری تا چند وقت پیش بوده زیرا امروزه که هواپیمای air bus a380 ساخته شده است بزرگترین هواپیمای جهان به شمار می رود

هواپیمای 747 چهار موتوره با ساختار 2 طبقه ای که دارد تا 450 نفر مسافر را می تواند جابجا کند(طبقه بالا که کوچکتر هم هست برای مسافران بیزینس کلاس استفاده می شود) با سرعت مافوق صوت(565mph) و در مدل 400-747 پروازهای بین قاره ای (570/13 کیلومتر) طی می شود به طور مثال توانایی انجام پرواز بین لندن و سیدنی بدون توقف را داراست(در حالی که هیچ هواپیمایی اینچنین مسیرهای طولانی را در برنامه پروازی خود ندارد) تا ماه جولای 2003 تعداد 1372 هواپیما در مدلهای مختلف 747 ساخته و یا سفارش داده شده است.

مدل های مختلف :

747-100

اولین نمونه این هواپیما، 100-747 می باشد که در تاریخ 2 سپتامبر 1969 از کارخانه بوئینگ در واشینگتن خارجشد. این کارخانه بزرگترین کارخانه ای است که تا به حال ساخته شده است. هواپیمای 100-747 از سال 1970 کار خود را در خطوط هوایی آغاز کرد. بعدها این هواپیما با هواپیمای مدل 747-100b جایگزین شد که کاملاً شبیه مدل قبلی بود فقط طراحی دماغه و شکل زیر این مدل متفاوت بود. نوع دیگر از سری 100 هواپیمای 747-100SR می باشد که گنجایش 550 مسافر را داراست و در پروازهای داخلی ژاپن مورد استفاده قرار می گیرد.
هواپیمای 747-100 را میتوان از طبقه بالای آنها که فقط 3 پنجره دارد، شناسایی کرد، هر چند بعضی از شرکتهای هواپیمایی اخیراً مدل "SUD" را خریداری کرده اند که طبقه دوم را در مدل 300-747 نیز داراست.

747-200

ظرفیت این مدل مانند 100-747 می باشد، ولی می تواند 30 درصد بیشتر پرواز کند و از طبقه بالای این مدل که 8 پنجره دارد قابل شناسایی است. این مدل اولین 747 بود که برای حمل بار هوایی طراحی شده ابود و در 3 مدل باری مختلف تولید شده بود. مدل 747-200F که فقط برای حمل بار است، مدل 747-200C که مدل متغیری است که می تواند برای حمل بار یا مسافر مورد استفاده قرار گیرد و مدل 747-200M که مدل ترکیبی است و توانایی حمل بار و مسافر در یک زمان را داراست.

747-sp

مدل 747-SP (مدل ویژه) اولین بار در سال 1976 تحویل شد و در این مدل ظرفیت هواپیما قربانی سرعت و مسافت پروازی شده بود یعنی ظرفیت 220 مسافر را داشت در حالی که مسافت 10200 مایل را با سرعت 610 مایل در ساعت طی می کرد، بعضی خطوط هوایی این مدل را (74SHORT) می نامند چرا که ظاهری کوچک دارد. هواپیمای 747-SP دور پروازترین مدل بود تا اینکه ایرباس A340 ساخته شد و به هواپیمایی های آمریکایی ، Pan Am و Gantas راه یافت چرا که توانایی پرواز دور برای مسیرهای این هواپیمایی ها مناسب بود.( هواپیمایی آمریکا بعدها 747-sp را برای پرواز به توکیو استفاده کرد.)

747-300

اولین مدل بوئینگ 747 که طبقه فوقانی با گنجایش بیشتری را ارائه کرد 747-300 است. در ضمن این مدل نسبت به 747-200 دور پرواز تر است. مدلهای 747-300m و 747-300sr نیز ساخته شدند.

747-400

آخرین مدل 747، مدل 400-747 است که هنوز نیز تولید می شود، در این مدل باله های کوچک ، فضای داخلی جدیدتر و سرگرمی های حین پرواز نسبت به مدل های قبلی، اضافه تر بودند.
مدل 400 در شکل های ترکیبی 747-400M و باری 747-400F نیز ساخته شده است. مدل 747-400D که در پروازهای داخلی ژاپن مورد استفاده است، بالاترین ظرفیت را در بین هواپیماهای ساخته شده تا امروز را داراست(حمل 568 مسافر) مدل 747-400ER نمونه دور پرواز 400است و مدل باری آن 747-400ERF می باشد.
اخیرا طرحهای جدیدی برای ساخت مدل جدید وجود دارد، مدل 747-400XGLR که به معنی مدل دور پرواز بسیار بی صدا می باشد.

هم اکنون تعدادی از شرکت های هواپیمایی از هواپیمای 747 استفاده می کنند یا استفاده کرده اند عبارتند از :

Aer Lingus
Aerolineas Argentinas
Air Atlanta Icelandic
Air Canada
Air China
Air France
Air Gabon
Air India
Alitalia
American Airlines
America West
ANA All Nippon Airways
Atlas Air
Avianca
Braniff International
British Airways
British Caledonian
Cargolux
China Airlines
Continental Airlines
Delta Airlines
Dominicana de Aviacion
Eastern Airlines
Egyptair
El Al
European Airways
Finnair
Garuda Indonesia
Iberia
Iran Air
Iraqi Airways
Japan Airlines
KLM
Kuwait Airways
Lan Chile
Lufthansa
Namibair
Nippon Cargo Airlines
Nigeria Airways
Olympic Airways
Pakistan International Airlines
Pan Am
Qantas
Royal Air Maroc
Royal Jordanian
Saudi Arabian Airlines
Syrian Arab Airlines
TWA
United Airlines
UTA
Varig
Viasa

تذکر : در صورت اسنفاده از مطالب لطفا منبع را نیز ذکر کنید.

باتشکر.

منبع : http://www.apaircraft.blogfa.com/post-8.aspx

تاریخچه ساخت هواپیما

تاریخچه در هفدهم دسامبر ۱۹۰۳، دو برادر از ایالت اهایو (آمریکا) ماشین ابداعی خود را به پرواز در آوردند. «برادران رایت» پس از تدارک و پیش بینی تمامی تمهیدات لازم برای انجام پروازی سهل و ایمن ، روز ۱۴ دسامبر ۱۹۰۳ را برای اولین پرواز آزمایشی هواپیمای ابداعی خود انتخاب کردند که متأسفانه اولین اقدام آنها هرگز موفقیت آمیز نبود. اما سرانجام آنها موفق شدند که در روز ۱۷ دسامبر ، یعنی تنها سه روز بعد ، هواپیمای یک موتوره خود را برای چهار مرتبه در آسمان به پرواز در آورند و نام خود را برای همیشه در صدر فهرست پرندگان انسان نما به ثبت رسانند.آنها در سال ۱۹۰۱ با اضافه کردن یک سکان افقی ، یا به عبارت بهتر «بالابر» ، در جلوی هواپیما موفق شدند تعادل طولی (یا جلو به عقب) هواپیما را حفظ کنند. یک سال بعد ، آنها یک سکان عمودی نیز برای تعبیه در پشت هواپیما ابداع کردند تا به کمک آن بتوانند هواپیما را به سمت جناحین متمایل سازند و به عبارتی آنرا در ارتفاع لازم به پرواز درآورند. بدین ترتیب ، آنها موفق شدند تعادل هواپیما را در هر سه بعد اصلی (شامل طول ، عرض و ارتفاع) حفظ کنند و اسباب کنترلی لازم را در طرح اصلی هواپیما بگنجانند.برای تأمین نیروی پیشران هواپیما نیز آنها از یک موتور گازوئیلی ۴ سیلندر معمولی با قدرت ۱۲ اسب بخار استفاده کردند که البته برای کاهش وزن آن از عنصر آلومینیوم در ساخت کارتل آن سود بردند. برادران رایت برای انجام پروازهای آزمایشی خور ناحیه Outer Banks در ایالت کارولینای شمالی ، کمی آن سوتر از خطوط آهن حمل و نقل زمینی و همچنین کمی دورتر از کشتیهای پهلو گرفته در ساحل را که نقطه باد خیز بسیار مناسبی بود، انتخاب کردند. هواپیمای دوباله آنها از روی یک ریل پرتاب چوبی به مسافت حدود ۶۰ فوت (بیش از ۱۸ متر) و در جهت مخالف بادی به سرعت بیش از ۲۰ مایل در ساعت (بیش از ۳۲ کیلومتر در ساعت) به هوا بر می‌خاست.
در اولین آزمایش ، ویلبر مسافتی در حدود ۱۲۰ فوت را در مدت زمانی در حدود ۱۲ ثانیه طی کرد. در آخرین و طولانیترین پرواز نیز که بوسیله ویلبر انجام شد مسافتی در حدود ۸۵۲ فوت در ۵۹ ثانیه طی شد. حوالی ظهر آن روز ، یکی از معدود شاهدان این پروازها که جوانی به نام «جانی مور» بود پس از دیدن موفقیت برادران رایت ، در حالی که از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجید، شروع به دویدن در کنار ساحل کرد و فریاد زد: «آنها بالاخره موفق شدند، آنها بالاخره موفق شدند، چقدر خوب شد که آنها بالاخره پرواز کردند.»«ویلبر رایت» که عمر کوتاه تری داشت در ۳۰ مه ۱۹۱۲ در اثر ابتلا به بیماری تیفوئید در سن چهل و پنج سالگی درگذشت و برادرش «ارویل» در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۸ در سن هفتاد و شش سالگی بدرود حیات گفت.

منبع :

http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/mavara-index.php?page=%d8%a7%d9%86%d9%88%d8%a7%d8%b9+%d9%87%d9%88%d8%a7%d9%be%db%8c%d9%85%d8%a7&SSOReturnPage=Check&Rand=0

تذکر : درصورت استفاده از این مطالب لطفا آدرس منبع را نیز ذکر کنید.

با تشکر مدریت وبلاگ.